چه خوب توانسته خود را با نيازهاي تازه وفق دهد. اين زبان در دست لاوي بهصورت وسيلهاي فلسفي با صراحت و لطافت زياد درآمد. وقتي اين امر جالبتر ميشود كه بهخاطر آوريم تا زمان يهودا بن شائول بن تبون (دوازدهم ـ 2)، آماده سازي زبان عبري براي انتقال انديشههاي يوناني و عربي بهصورتي جدي آغاز نشده بود.
3. حساب و جبر. نخستين اثر رياضي لاوي كتاب عمل محاسب بود كه در آوريل 1321 بهانجام رسيد. اين تأليف در دو رساله است: 1)
اصول، براساس مقالههاي هفتم تا نهم اقليدس؛ 2) كاربردها، 6 فصل. نسخههايي از همين تأليف كتاب اعداد نام دارد، مانند كتاب مشابه ابن عزرا (دوازدهم ـ 1). ولي كتاب ابن عزرا در سراسر سدههاي ميانه مقبوليت زيادي داشت، در حالي كه كتاب لاوي فراموش شده بود. اين عجيب نيست، بهويژه با توجه به رسالهٴ اولي لاوي كه سخت اقليدسي بود. او براي مضرب و عامل از واژههاي سطح و ضلع استفاده كرده، كه جنبهٴ هندسي دارد، در حاليكه غالباً از اثباتهاي هندسي صرفنظر شده است. ممكن است در نوشتن اين رسالهٴ حساب او تحت تأثير
رسايل اخوانالصفا1 (مقدمه 1، 649 ـ 650) بوده است، ولي اين امر اثبات نشده. جمع سريها مانند كرجي (يازدهم ـ 1) است،2 مثلاً
n تا 1 = i³ = (∑i)² i ∑
بسط آناليزهاي تركيبي. تعيين تعداد جايگشتهاي n شيأ، او نتيجهٴ درست را (كه ما آن را فاكتوريل n ميناميم) با استفاده از استقراي رياضي بهدست ميآورد. جالب است كه از حل معادلهها يكسره چشمپوشي شده (گاه تعدادي معادلههاي معين و نامعين درجهٴ اول حل شده است).
بخش دوم درباب كاربردهاي عددي با بحثي درباب واحد آغاز ميشود. لاوي قادر به ترك عقيدهٴ قديمي تضاد عدد يك با ساير اعداد نبود، ولي دريافته بود كه چنين تمايزي نارواست، از جمله در مواقعي كه شخص سريهاي اعداد فرد يا مجذور را در نظر دارد. دستگاه موضعي [دستگاه عددي كه در آن ارزش هر رقم به محل آن در آن عدد بستگي دارد] بهطور ناشيانهاي توصيف شده، در حالي كه بهجاي ارقام الفباي عبري بهكار رفته است. اهميت كسرهاي نجومي يا شصتگاني (دربرابر كسر متعارفي) تأكيد شده، كه باز هم بر مغشوش شدن فكر دهدهي ميافزايد. اعمال محاسبه به شش باب تقسيم شده: 1) جمع و تفريق، 2) ضرب، 3) سريها، 4)